Je voelt dat je het gesprek uit de weg gaat en vaak maak je daar ogenschijnlijk een rationele keuze in. Je ziet dat het gaat schuren, je voorziet gedoe of weerstand en je besluit dat het nu niet het juiste moment is. Aan de oppervlakte lijkt dat logisch en professioneel, alsof je regie houdt. Tegelijkertijd weet je, als je eerlijk kijkt, dat dit slechts een deel van het verhaal is.
Onder die bewuste keuze ligt bijna altijd een onbewuste dynamiek die veel krachtiger is dan je op dat moment wilt erkennen. Zo’n gesprek raakt zelden alleen de inhoud of de ander. Het raakt iets in jou. Iets wat eerder is gevormd. Oude ervaringen, oude pijn, oude overtuigingen over conflict, afwijzing of veiligheid. En zonder dat je het direct doorhebt, reageer je niet alleen op het hier en nu, maar ook op wat daaronder ligt opgeslagen.
Dat is precies waarom vermijden zo overtuigend voelt. Je vertelt jezelf dat het om timing gaat, om de relatie, om de context. Maar in werkelijkheid bescherm je jezelf tegen een gevoel dat je al eens eerder hebt ervaren en dat je liever niet opnieuw oproept. Misschien is dat het gevoel niet gehoord te worden, misschien de angst dat het escaleert, misschien de spanning van iemand teleurstellen. Wat het ook is, jouw systeem herkent het en stuurt je subtiel maar krachtig weg van het gesprek.
Daarmee ontstaat een interessante paradox. Aan de ene kant wil je professioneel en helder zijn, aan de andere kant laat je iets liggen wat juist die helderheid vraagt. En daar begint het te wringen, want wat je niet uitspreekt verdwijnt niet. Het zet zich vast in gedrag, in onderstroom, in kleine signalen die de relatie langzaam veranderen.
Zodra je dit mechanisme doorziet, verschuift er iets fundamenteels. Dan gaat het niet meer alleen over “dat lastige gesprek”, maar over jouw eigen verhouding tot spanning en ongemak. Je hoeft jezelf daarin niet te veroordelen, maar je hebt wel de verantwoordelijkheid om het serieus te nemen. Want zolang je blijft denken dat het alleen aan de buitenkant zit, blijf je hetzelfde patroon herhalen.
De beweging zit dus niet in harder worden of jezelf dwingen om het gesprek alsnog te voeren. De beweging zit in bewustwording. In het erkennen dat er iets in jou geraakt wordt en dat dit invloed heeft op je gedrag. Dat maakt je niet zwakker, dat maakt je juist scherper. Want vanaf dat moment kun je kiezen hoe je wilt handelen, in plaats van gestuurd te worden door iets wat onder de radar blijft.
En dan verandert de kwaliteit van het gesprek. Je stapt er niet meer in vanuit spanning of vermijding, maar vanuit helderheid. Je benoemt wat je ziet, je spreekt uit wat het met je doet en je maakt duidelijk wat je nodig hebt, zonder dat je het zwaarder maakt dan nodig. Niet omdat het ineens makkelijk is, maar omdat jij jezelf niet langer ontwijkt.
Het gesprek kan nog steeds schuren, misschien zelfs meer dan je zou willen. Maar het schuurt dan op de inhoud, op wat er werkelijk speelt, en niet op oude lagen die zich ongemerkt blijven herhalen. Daar ontstaat volwassen leiderschap. Niet in het vermijden van spanning, maar in het aangaan ervan met bewustzijn, richting en verantwoordelijkheid.
En precies hier raakt dit direct aan de kern van executive search en coaching. Want in de praktijk zie je dat organisaties vaak denken dat ze een vacature hebben, terwijl ze in werkelijkheid een gesprek te voeren hebben dat al veel te lang is blijven liggen. Een MT dat niet meer in balans is, een directeur die niet meer past bij de fase van de organisatie, een samenwerking die wringt maar waar niemand de vinger op legt.
Als je daar alleen een nieuwe kandidaat op zet, zonder de onderliggende dynamiek te doorgronden, herhaal je het probleem in een andere vorm. Dan koop je als het ware een oplossing voor iets wat nooit is uitgesproken. En dat zie je terug in mismatches, in leiders die technisch goed zijn maar niet landen, in teams die blijven zoeken naar richting.
Daarom begint echte executive search niet bij het profiel, maar bij het gesprek. Het gesprek dat jij met jezelf en met elkaar voert over wat er werkelijk speelt in de organisatie. Over waar het schuurt, waar het niet meer klopt, waar leiderschap iets anders vraagt dan tot nu toe is ingevuld. Dat vraagt scherpte, maar ook moed.
Coaching en search versterken elkaar juist op dat punt. Coaching brengt je naar de laag onder het gedrag, naar de patronen die maken dat je iets wel of niet doet. Executive search vertaalt die inzichten naar de buitenwereld, naar de persoon die niet alleen past op papier, maar ook werkelijk aansluit op wat de organisatie nodig heeft in deze fase.
Wanneer je die twee samenbrengt, ontstaat er iets wezenlijk anders. Dan vul je geen positie in, maar maak je een beweging. Dan kies je niet voor de veilige oplossing, maar voor de juiste. En dan voorkom je dat hetzelfde gesprek zich over een jaar opnieuw aandient, alleen met andere namen en gezichten.
Want uiteindelijk gaat het nooit alleen over wie je aanneemt. Het gaat over wat je onder ogen durft te zien voordat je die keuze maakt. Daar zit de kwaliteit van je beslissing. Daar zit het verschil tussen blijven draaien in patronen of werkelijk doorbreken.
En dat begint, elke keer weer, bij dat ene gesprek dat je eigenlijk al lang had moeten voeren.
Executive search | Governance search
Leadership coaching
High Tech – High Touch – High Impact
Your People Our Purpose
